Menfaat Çağında Akrabalık. Miras Kavgaları ve Çürüyen Değerler

Toplumları ayakta tutan en temel yapı taşı aile, aileyi bağlayan en güçlü köprü ise koşulsuz sevgi ve güvendi. Büyüdüğümüz evlerde "kardeş" demek; sırdaş, arka çıkan, aynı kökten beslenen en yakın bağ demekti. Peki ne oldu da aynı çocukluğu paylaşan, aynı sofrada büyüyen insanlar bir gün ansızın birbirine düşman kesiliverdi?

Bugün etrafımıza baktığımızda, hiçbir haklı ya da mantıklı gerekçe yokken sırf üç kuruşluk dünya malı için kardeşin kardeşe saldırdığına, birbirine ağır iftiralar attığına şahit oluyoruz. Bir miras bölüşümü, yılların birikimi olan kardeşlik bağını saniyeler içinde kül edebiliyor. Malın, mülkün ve toprağın gölgesi; vicdanın, merhametin ve kan bağının önüne geçiyor.

İşte tam da bu noktada durup düşünmemiz gerekiyor: Eğer bir kardeş, hiçbir ciddi neden yokken sadece miras kavgası uğruna kardeşine saldırabiliyor ve ona rahatça iftira atabiliyorsa, orada mesele sadece bir aile içi anlaşmazlık değildir.

Bu durum, bireysel bir hırsın ötesinde, içinde yaşadığımız toplumun derin bir dönüşüm geçirdiğinin en somut kanıtıdır. Bizler farkında olmadan, değerlerin yerini fiyatların, sevginin yerini çıkarın aldığı bir "menfaat toplumuna" dönüştük.

Menfaat toplumunda;

İlişkiler samimiyetle değil, kazançla ölçülür.

Sadakat, çıkar bittiği an sona erer.

Haklı olmak değil, "güçlü ve karlı çıkmak" tek hedef haline gelir.

Bizi biz yapan komşuluk, dostluk ve aile kavramları birer birer bu çıkar çarkının arasında eziliyor. Miras dediğimiz şey, aslen anne babaların çocuklarına bıraktığı bir kolaylık olmalıyken; hırsın ve gözü dönmüşlüğün simgesi haline geliyor. Oysa unutulan çok basit bir gerçek var: Miras kalır, mal tükenir, makam geçer; ama bir insana attığınız iftiranın ve bir kardeşe açtığınız yaranın vebali ömür boyu silinmez.

Eğer bu gidişata dur demez, insani değerlerimizi çıkar hesaplarının üzerinde tutmayı yeniden öğrenmezsek, yarın geriye savunacak ne bir ailemiz ne de sığınacak bir toplumumuz kalacak. Mal hırsıyla kazanılan her metrekare toprak, aslında kaybedilen bir insanlıktır.